Voedselbossen en Renderend Landschap

Verstokte aanhangers van permacultuur hadden het al eerder ontdekt: een bos als permacultuur werkt niet. Al gauw blijkt er veel te weinig licht voorhanden om alle lagen voldoende tot hun recht te laten komen. Dus werden het bosranden, het vanouds meest biodiverse onderdeel van een bos. Tot dat inzicht komen nu langzamerhand ook de pioniers van de voedselbosbeweging en moderne voedselbossen bestaan dan ook al veel meer uit stroken met verschillende gewassen: goed bewerkbaar en goed oogstbaar en ondanks de groepering van gewassen toch reuze biodivers. Het geheel lijkt steeds meer op gewone kleinschalige biologische landbouw, uitgewerkt in strokenteelt zoals de laatste jaren gepromoot door de WUR.

Stellen dat je met voedselbossen of permacultuur de wereld kunt voeden is in onze ogen volstrekte onzin. Als moestuin? Prachtig, dat bewijzen de tropische erftuinen al duizenden jaren. Als mooi landschapselement met additioneel inkomen voor de boer? Prachtig! Maar zet argeloze journalisten of ambtenaren niet op het verkeerde been met niet-haalbare claims, met nooit-haalbare claims. De opbrengst van een voedselbos vergelijken met snijmais of raaigras, wat veel gebeurt, is een gotspe. Waar je het mee zou moeten vergelijken is met biologische kleinschalige tuinbouw. Die laatste laat opbrengsten zien van €50.000 tot meer dan € 100.000 per ha. Met minder investeringen en, uiteindelijk, minder werk! Je bij die kritiek terugtrekken in het vermeende ecologische voordeel van voedselbossen is in vergelijking met rationele kleinschalige biologische landbouw een zwaktebod. Toegegeven, door deze schaamteloosheid, die ons al die jaren ontbrak, is er wel aandacht gegenereerd voor alternatieve vormen van landinrichting en nieuwe voedselgewassen. En dat is winst.

Het ultieme gevecht zal uiteindelijk ook niet om de teeltwijze gaan, maar om de schaal waarop geproduceerd wordt, het soort gewassen, de organisatie van de productie en de methode van vermarkting. Gaan weer de grote bedrijven met de winst strijken, wint de exportlandbouw, de veeteelt, de agrochemische industrie, zoals vanouds, of gloort er echt een perspectief voor kleinschalige, lokaal gerichte, biodiverse landbouw? Het wordt tijd dat de voedselbosbeweging wakker wordt (en met eerlijke cijfers komt) voordat ze deze slag gaat missen, net zoals eerder de biologische landbouw die eveneens in de valkuil van de schaalvergroting viel.

In ons visiedocument kun je lezen hoe we vorm geven aan onze analyse, zie daar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *